Introwertyk czy ekstrawertyk (a może ambiwertyk): co mówią badania

Co naprawdę mierzy ekstrawersja

Ekstrawersja to jedna z pięciu szerokich cech, które wyłaniają się, gdy badacze analizują, jak ludzie opisują siebie nawzajem.^[6] Typowe pozycje kwestionariuszy to „Jestem duszą towarzystwa” i „Inicjuję rozmowy”, a osoby introwertyczne zgadzają się z pozycjami takimi jak „Trzymam się z boku” czy „Niewiele mówię”. Szczegółowe inwentarze dzielą tę cechę na sześć aspektów: życzliwość, towarzyskość, asertywność, poziom aktywności, poszukiwanie wrażeń i pogodę ducha.^[7]

Niektóre popularne twierdzenia wykraczają poza dowody. Na przykład idea, że introwertycy czerpią energię z samotności, a ekstrawertycy z ludzi, to intuicyjne podsumowanie, a nie dobrze sprawdzony mechanizm. Dobrze ustalony jest natomiast wzorzec zachowań i emocji, który ta cecha opisuje.

Introwersja to nie nieśmiałość ani lęk społeczny

Introwersja oznacza mniejsze dążenie do kontaktów społecznych i ekscytacji. Nieśmiałość i lęk społeczny wiążą się ze strachem przed oceną. Badania nad Wielką Piątką traktują je jako różne wymiary: zmartwienia, zdenerwowanie i łatwe wyprowadzanie z równowagi należą do Neurotyczności, która jest odrębna od Ekstrawersji.^[6] Ktoś może być introwertykiem i czuć się w towarzystwie zupełnie swobodnie albo ekstrawertykiem i martwić się, jak wypada w oczach innych.

To rozróżnienie ma znaczenie, bo sposoby pomocy są różne. Spokojnego introwertyka nie trzeba naprawiać. Lęk społeczny natomiast wiąże się z domeną neurotyczności, a cechą najbardziej powiązaną z zaburzeniami lękowymi jest neurotyczność, a nie introwersja, choć fobia społeczna wiąże się też z niższą ekstrawersją.^[8] Tę stronę omawia nasz poradnik o stabilności emocjonalnej.

Ambiwertycy: większość ludzi jest pośrodku

Gdy starannie przeanalizowano rozkłady wyników MBTI, okazało się, że skupiają się wokół środka, z większością ludzi blisko punktu środkowego, a nie dzielą się na dwa obozy.^[1] To samo dotyczy Ekstrawersji z Wielkiej Piątki. W około 19 700 publicznych odpowiedziach, których 64 Types używa jako próby normatywnej, wyniki Ekstrawersji tworzą jeden garb ze środkiem blisko połowy skali (zobacz naszą stronę o nauce).

„Ambiwertyk” to nie osobna kategoria, lecz nazwa dla osób z umiarkowanymi wynikami, które stanowią dużą część populacji. W praktyce oznacza to, że możesz przechodzić od mówienia do słuchania i od spotkań towarzyskich do regeneracji, a żadne z nich nie wydaje się nienaturalne.

Są pewne dowody, że bycie pośrodku może być zaletą. W badaniu 340 przedstawicieli handlowych z call center przychody układały się w odwrócone U: umiarkowanie ekstrawertyczni sprzedawcy sprzedawali więcej zarówno od silnych introwertyków, jak i od silnych ekstrawertyków. Autor zasugerował, że ambiwertycy równoważą asertywność ze słuchaniem.^[9]

Czy ekstrawertycy są szczęśliwsi?

Średnio tak, w pewnym stopniu. Metaanaliza wykazała umiarkowane do silnych korelacje między ekstrawersją a przyjemnymi emocjami, mniejsze, gdy nastrój mierzy się na bieżąco, a nie ogólnym samoopisem.^[2] Część tego związku wydaje się wynikać z jakości doświadczeń społecznych. W jednej serii badań poczucie wnoszenia wkładu w swój świat społeczny w dużej mierze wyjaśniało, dlaczego ekstrawertyczne zachowanie sprawiało przyjemność.^[10]

Czy introwertycy mogą uzyskać tę samą korzyść, zachowując się ekstrawertycznie? Dowody są niejednoznaczne i ciekawe:

• W codziennych badaniach z próbkowaniem doświadczeń ludzie odczuwali więcej pozytywnych emocji w chwilach, gdy zachowywali się bardziej ekstrawertycznie, i dotyczyło to zarówno introwertyków, jak i ekstrawertyków.^[3]
• W eksperymentach laboratoryjnych introwertycy poproszeni o zachowywanie się ekstrawertycznie wykazywali więcej pozytywnych emocji bez wzrostu negatywnych.^[4]
• W tygodniowym randomizowanym badaniu kontrolowanym w codziennym życiu ekstrawertyczne zachowanie ogólnie zwiększało pozytywne emocje i poczucie autentyczności. Ale osoby bardziej introwertyczne zyskiwały mniej i zgłaszały więcej negatywnych emocji, więcej zmęczenia i mniej autentyczności.^[5]

Ekstrawersja w pracy

Ekstrawersja przewiduje wyniki w pracy głównie w rolach opartych na wpływie społecznym. W klasycznej metaanalizie była trafnym predyktorem u menedżerów i sprzedawców, a sumienność przewidywała wyniki we wszystkich grupach zawodowych.^[11] Ekstrawersja to najbardziej konsekwentny osobowościowy korelat przywództwa, zarówno wyłaniania się na lidera, jak i bycia ocenianym jako skuteczny lider (metaanalityczna korelacja 0,31).^[12] Wiąże się też z satysfakcją z pracy (około 0,25).^[13]

Są jednak granice. W badaniach terenowych i laboratoryjnych ekstrawertyczni liderzy osiągali gorsze wyniki niż bardziej introwertyczni, gdy ich zespoły były proaktywne i pełne pomysłów, najwyraźniej dlatego, że byli mniej otwarci na sugestie.^[14] A opisane wyżej badanie sprzedawców sugeruje, że więcej ekstrawersji nie zawsze znaczy lepiej.^[9]

Przyjaciele i związki

Ekstrawertycy zwykle szybciej zawierają przyjaźnie. W badaniu, które śledziło nowych studentów przez ich pierwszy rok, osoby z wyższą ekstrawersją wskazywały więcej osób jako przyjaciół.^[15] W innym badaniu podłużnym studentów ekstrawersja przewidywała liczbę relacji z rówieśnikami i prawdopodobieństwo zakochania się, podczas gdy doświadczenia w relacjach nie zmieniały osobowości w ciągu 18 miesięcy.^[16]

W związkach romantycznych metaanaliza wykazała, że osoby, których partnerzy mieli wyższą ekstrawersję, były nieco bardziej zadowolone, obok niższej neurotyczności oraz wyższej ugodowości i sumienności partnera.^[17] To, czy dwoje partnerów jest do siebie podobnych pod względem ekstrawersji, wyjaśnia bardzo niewiele.^[18] Zobacz osobowość a związki oraz osobowość a przyjaźń.

Czy introwertyk może stać się bardziej ekstrawertyczny?

W pewnym stopniu tak, i często dzieje się to naturalnie. Dominacja społeczna (asertywna strona ekstrawersji) zwykle rośnie we wczesnej dorosłości, a witalność społeczna (żywa, towarzyska strona) rośnie w okresie dojrzewania i spada w starości.^[19] Celowa zmiana też jest możliwa: osoby, które wyznaczyły sobie cele, by stać się bardziej ekstrawertycznymi, wykazały mierzalny wzrost w ciągu 16 tygodni,^[20] a w przeglądzie terapii i innych interwencji ekstrawersja była drugą najbardziej zmieniającą się cechą.^[21] To, czy chcesz się zmienić, to osobne pytanie. Introwersja nie jest brakiem.

Najczęściej zadawane pytania